Xalundes

Augurios de aloumiños prolongados

2012-01-22T12:35:00.006+01:00

Murmurios sibilantes
mesturados e solapados
entre respiracións entrecortadas.
Contacto con tacto,
delicadeza apaixonada,
doce desexo.
Augurios de aloumiños prolongados.
Ronsel de lambetadas recíprocas,
dentadas lentas que se deslizan
apertando o teus beizos.
Viaxes sinuosos e infindos
polos cantos -e recantos-
da tua pel.
Fun...deixándome levar
ata xalundes.
Espertei entre a mestura
de arrencendos
de ambolosdous.
Caricias cálidas
anticipan un frenesí
luxuriosamente sensual.
Estou, dende entón,
inmersa nunha espiral
tan intensa coma absurda...
intentando decir e desdecir
a partes iguais.
É complexo negar
o evidente.

Humidade nocturna

2012-01-04T00:12:00.002+01:00

A complicidade do país veciño
ábrenos as portas a encontros e reecontros.
Unha chousa escura
e néboa moi espesa.
As árbores crean figuras imposibles
á luz das lonxanas lámpadas ambarinas
e as murallas
fan de telón de fondo
dunha imaxe pintoresca.
Non houbo cambios notables
nos aloumiños de nocturnidade,
pero mudara todo o demáis.
O frío da noite
sucumbiu á nosa calor.
Susurros de verbas escollidas
facían daquel paseo
unha viaxe ao pretérito... perfecto.
E, de novo, non existía ninguén...
Bicos húmidos, olladas penetrantes,
promesas imposibles, proxectos impensables.

Derradeiras verbas

2011-12-15T15:35:00.004+01:00

Chorar rindo
ou rir chorando
e deixarse levar
soa demasiado ben...
Xa non aso
nin sequera soa.
Mais ti
e eu,
por separado,
sabemos
que hai tempo
que isto
deixou de ser
un xogo de nenos.
Escoita
ouve
oe
e interprétame
composicións homoxéneas
e verbas en galego,
castelán ou portugués...
-a lingua tanto ten-
pero desas
moi doces.
Que só ti
sabes como activar
o mecanismo desaxustado
que tantas veces
feriches e reaxustaches.
Calquera día
se presta
para citas imposibles,
agochadas,
entre auga
e terra firme
con engaiolador arrecendo
eucalíptico
perdido entre follas secas
e herba verde.
Hai tempo que xa... non sei
que non atopo
a maneira
a forma
de opoñerme
a esta esclavitude
imposta
por ninguén.
Escoita os grilos...
sei que queres coller un
pero non sempre
é doado
xogar ás agachadas.
Ogallá puideras ouvir
as gravacións inconexas
que eu ouvo
algunhas noites de insomnio;
falando de ti e eu,
xa non de nós,
e non por iso deixando de ser tenro.
Enléate
nos meus cabelos
seguindo a curvatura
dun tirabuzón
previamente alisado,
recréate...
Esta hora é nosa,
aínda que o mañá
xa non me pertenza.
Sei que agora,
neste intre efémero,
só existimos ti, eu e a lúa
xunto un castelo
que algunha vez
foi
o noso máis antento
espectador,
o noso cómplice impasible.

Baleiro

2011-11-28T23:04:00.003+01:00

(...)
e máis alá
de sentirme
tan enoxada
que nin eu mesma
me recoñecería
foi como unha dor
brutal e certeira
que me fixo rematar
coa pouca saúde cardiaca
coa que contaba.
Foi unha decepción
total e certeira
na que se afogaron
os meus temores
máis profundos,
un feito ben anunciado
dende lonxe
que nunca quixen
rematar de crer.
(...)

Sublime

2011-11-07T22:25:00.003+01:00

Ansia de respirar oxíxeno puro.
Pechar os ollos e encher os pulmóns,
tolear por sentirse tan viva.
Respirar profundamente
e enlouquecer de delicia.
Emborracharse de exotismo nativo
de deleite, do utópico.
Ulir a fragancia máis elevada
endexamáis creada.
Sentir que os músculos se tensan,
ebrios de perfección.
Nin o máximo alarde
de experimento alquímico
podería achegarse
a semellante efluvio.
Aceleración, frenesí.
Unha excitación desenfreada
con calderón [e ben prolongada].
Alarde de sensualidade inefable.
Un delirio exaltado de furia e paixón
que só sería imaxinable
nos dominios máis profundos
dos Campos Elíseos helénicos.

2011-06-05T23:31:00.004+02:00

Xirei a cara
e noteite moi preto;
os nosos beizos,
atraídos por forzas alleas,
atopáronse
e sumímonos
nun bico doce, húmido
e apaixonado.
Sucumbín
aos desexos
do meu subconsciente
que a miña fase rem
levaba tempo vaticinando,
pechei os ollos
e deixeime levar
polos meus impulsos
máis salvaxes.
Notei un arrepío agradábel
mentres as túas mans
esvaraban
leves, pero firmes,
polo meu corpo
e o teu bafo
batía no meu pescozo.
Encamiñámonos
nun crescendo
continuo
cara un éxtase retardado,
que resultou rematar
nun dúo esporádico
de sonidos guturais.
Espertamos á mañá seguinte
espidos de roupa e orgullo;
parecía mentira
que nos levara
tanto tempo
decatarnos.
E así,
naquel intre,
pasamos de nivel
ao fin
naquel xogo
sabedores de que
xa había tempo
que deixara de selo.

Na Zamora

2011-06-04T19:29:00.001+02:00

Esta mañá camiñaba
por aquela cidade
que xuntos vivimos coma o mellor dos paraísos.
Sen darme de conta
vinme dando os mesmos pasos
que dera da túa man.
Dalgunha maneira
sentía que me guiabas,
coma a anterior vez.
Naquel cuarto que fixemos noso
lin unha anotación nunha libreta de follas rosadas
que atopei por casualidade cando comecei
a escribir estas liñas, cheas inusualmente
de tachóns e rectificacións.
Deambulei por aquela rúa peatonal,
reparei nas parellas que sorrían
entre aloumiños naquel parque,
visitei a oficina de turismo (esta vez sen roubar ren)
e ata entrei no mesmo probador
de certa cadena textil.
Si… sen decatarme
fixen o mesmo camiño
soa
e comprendín entón que así
tampouco se está tan mal.
A túa ausencia
matoume tantas veces
que xa non me fire.
Resúltame absurdamente normal
estar bañada en bágoas mentres falamos.
Eu, ao igual que ti,
tamén pecho o meu escrito como

na Zamora.

2011-06-02T12:04:00.004+02:00

Naquel vis a vis
tan absurdo
as pezas perdidas
encaixaron soas
á perfección.
Deixas entrever,
insinúo sin ensinar,
falas en silencio
e énchelo con
xogos de palabras,
eu fago
deduccións parvas.
A escasos centímetros
óllanse mellor
as estratexias.
Din que as cousas
sempre foron máis
interesantes
cunha de cal e outra de area
e seica é verdade.
Mórdeste o beizo
namentres eu
me enleo nas
miñas palabras
perdendo o norte
ao sentir
a tua respiración
tan preto.

Adicción fatal.

2011-05-17T11:19:00.002+02:00

Gardo os teus agarimos,
afastándoos das gadoupas do tempo
e as gaivotas enlouquecen,
sabedoras do segredo,
nesta praia gaélica
agochada de ninguén.

2011-05-02T23:08:00.004+02:00

Vago
por lápidas
de silencios dilatados
e melodías baleiras
de calquera significado racional.
Ollo
as moreas de verbas
que se amontoan
como persoas alleas dunha cidade
ben concurrida,
camiñando xuntas
a xalundres
sin interacción ningunha.
Sempre a mesma imaxe
nun soño que non cesa:
dor, branco, baleiro, negro, soidade.

Sorrís dende a tua butaca
e eu remato a interpretación;
esquecín
en que momento
deixo de ser eu
para converterme
na miña personaxe.
Coido que vivo
nunha función permanente
doorosamente real,
máis vívida que a propia vida.

Recórresme coa mirada
e eu, petrificada,
quedo sumida nun feitizo.
Eu
ti
ese latexo constante...

2011-02-18T11:19:00.002+01:00

Atoparedes

restos putrefactos

da máis íntima "eu"

tinguidos dun "vos"

tan hipócritamente ficticio

que nin sequera

vos recoñeceredes

neles,

eclipsados polas vosas

mentes atrofiadas

rexeitando a esencia máis pura

de todas: a lingua.

Alborada

2011-01-06T17:06:00.007+01:00

...Que me atoparías núa,

deitada no manto de flores

baixo o ollar imparcial da lúa

mentres o arrecendo a

amorodos enche o ar que tenta,

sin éxito, atenuar a miña calor.

Os teus beizos a buscar os

meus, e a unirse nun bico

húmido, clorofílico.

A miña man, esvarando pola

túa pel e a miña boca

recorrendo o teu corpo enteiro.

O son dos grilos confúndese

coas nosas respiracións

entrecortadas

e os meus xemidos de pracer

expándense nunha aura de

luxuria;

mentres os vagalumes voan

mesturándose

parodiando a

nosa paixón sen límite.

Aumentar o ritmo chegando ao

éxtase mentres saen os

primeiros raios de sol,

coa alborada...

2010-11-25T18:03:00.004+01:00

Din unha ollada pola fiestra

e afogueime nun mar de vidas.

Mirei a xigantesca gaiola

dende os buratiños minúsculos

que se mofan dunha liberdade absurda.

Aglutinámonos, arrexuntámonos, concentrámonos…

nuns poucos metros cadrados dunha cidade

ben concurrida

e morremos

pouquiño a pouco

por anoxia.

Onde quedaron aquelas fincas

dunha verdura case idílica

e aqueles mares feros que rompían

con forza descomunal contra os percebeiros?

Que foi do son

daqueles barcos enormes

chegando ao porto?

Cara onde fuxiu

o espírito,

a alma,

o karma?

Cantomáislonxeestou, máispretoosinto.

2010-09-21T15:25:00.004+02:00

Sentada na area

o vento removíalle os cabelos

e cinguíalle o vestido.

Cavilaba, coa mirada perdida

na beira do mar,

en anacos dun puzzle incompleto,

dos que perdes unha peza e nunca podes rematar.

A sabor a salitre na pel,

o arrecendo a mar...

Pechou os ollos.

Estaba a ollar pisadas

na area húmida,

encantáballe sentir o frío da auga

e a calor do seu brazo na cintura.

Dous pares de pés

creaban, ao seu paso,

un camiño efémero,

desdebuxándose co continuo romper das ondas.

El retiroulle o pelo cara atrás

e deulle o bico máis doce que xamais sentira,

tan inesperado e coñecido...

-Quéresme?

-Millóns de voltas ao mundo.

(...)

2010-09-16T10:58:00.006+02:00

Enlearei e retorcerei

o teu camiño,

ateigareino de trampas,

dor e decepción.

Comprobarás que a vida

non é un camiño de rosas

e champagne do caro.

Probareite

porque sei

que vencerás todas as trabas.

Has de cair

tantas veces

que nin serás quen

de levar a conta.

Todo para logo apreciar

cada nota doce

que se cruce na tua viaxe,

cada trino dos paxaros,

cada alba e cada solpor,

cada acorde de voces descoñecidas

susurrando polo baixo nun concerto de jazz...

Conseguirei, ao fin,

que sexas realmente feliz.

Atentamente: O teu fado.

2010-08-27T12:26:00.004+02:00

Deixou as maletas no recibidor e enriba delas o billete.

Apagou as velas aromáticas e fixo que o incienso se consumira lentamente

namentres ela se vestía moi de vagar. Non podía conter

unhas poucas bágoas temerosas que comezaban a despuntar

correndo a tupida liña coa que tinguía os ollos.

Paseniñamente enfundouse no seu vestido de viuva negra

(no fondo sempre se sentira como unha vella)

que algúns relacionaban intrínsecamente coa súa coraza externa de femme fatale.

Os tronos e lóstregos que se facían notorios a través da fiestra

semellaban reflexar a súa eu máis íntima.

Botou dúas gotas de perfume, calzou os seus habituais e quilométricos stilettos,

colleu as fotografías que repousaban na cómoda

e dispúxose a sair, definitivamente, cara a perturbación súbita da orde

e da harmonía na atmosfera, esa que algúns chaman tempestade.

Deu en andar e a súa figura perdeuse,

esvaecéndose na húmida escuridade.

2010-08-02T22:21:00.003+02:00

(Cheiro a gasoil)

Non sei se cada paso que dou

estarei andando ou desandando

un camiño que non me leva a outro sitio que a ningures.

Perdinme xalundres

e seméllame retorcidamente complexo volver atoparme.

Sei que mellor é calar, mais as verbas brótanme da gorxa

como arcadas incontroladas.

Fírote sen querelo, máncome sen poder evitalo.

Botei a nadar na inmensidade dun océano infinito sen darme de conta

e cando quixen decatarme xa non había maneira ningunha

de chegar á beira.

Irei á deriva mentres siga sobrevivindo.

Iso, a fin de contas, é o que son: un corpo perdido

na busca da flor máis fermosa coa que poida dar. (A ver se desta dou cunha carente de veleno).

Hai quen di que quedan milleiros delas sen descubrir,

tentarei nomear algunha eu mesma aínda que polo de agora

e namentres non a atopo conformareime con variar as existentes.

2010-07-18T12:01:00.003+02:00

Espertei.

Estaba a soñar e miraba a vida pasar... sen poder implicarme nos meus propios movementos.

Situada nunha das butacas máis luxosas do auditorio

miraba todo o que eu fora en tres cortos actos (críaqueamiñavidadaríapramáis)

Coma se se tratara dunha espectadora nunhas bancadas do mellor teatro grego

ía mirando os meus erros unha e outra vez.

Quería berrar "non" e as miñas

cordas vocais non me respondían.

Era vítima da miña propia pantomima, real de máis.

Aquela ensoñación devolveume á vida (logo de tanto tempo inmersa no Tártaro)

e puiden voltar ao mundo sensible.

2010-06-21T14:50:00.002+02:00

Esta noite
nos meus soños sucéderonse momentos perdidos do que era
e deu en non ser.

Trescentossesentaecinco días incompletos.

A débeda é maior da que o meu

caderno de contas nunca vira

Hai números vermellos de máis.

Fáloche e as túas verbas caen por riba de min

co mesmo peso que a dunha tonelada de auga

liberada sen control (aconsélloche que nunca subestimes o poder das forzas naturais).

2010-06-20T20:16:00.008+02:00

Propóñome esquecerte

e tentareino

tantas veces

como sexa preciso

con tal de conseguir

o meu obxectivo.

Marcho lonxe

con billetes

só de ida.

E o único

que preciso

é que o tren

non se retrase

e non ter así

a opción

de botarme atrás.

Vou

cara un océano

sen auga

para non afogar

pero (iso si)

hípersalgado

a ver se así

dou mudado o gusto

afeito a tanta amargura.

Agárdame aquí

que eu estou segura

de que non voltarei;

recolle

as miñas cousas,

gárdaas nun caixón escuro

como fixeche

con todo o que te ligaba

a min

e esquece

o que algún día foi.

2010-06-07T15:48:00.003+02:00

Teño medo

de ver as nosas fotografías

e envellecer

nun segundo,

perdida nos recordos.

Temo converterme

nun personaxe

parello a Dorian Gray.

Vou berrar,

saltar dende o máis

alto do abismo

e precipitarme ao mar

sentindo unha profunda

vertixe in crescendo.

Cantarei sen esconder

o son

onde ninguén me ouva

e poida recrearme

na vacua intimidade

namentres

ti permaneces

tendido ao meu carón

sen dicir unha palabra

e enleando os teus dedos

no meu cabelo.

Fuxamos

ao máis profundo

dunha frondosísima

fraga enmeigada,

ocultos entre as árbores

e esquecidos polo cosmos

por tempo indefinido.

Alí recitareiche

pasaxes mitolóxicas

en murmurios

e contos de meigas e fadas

análogos

á nosa propia historia.

2010-05-31T11:47:00.006+02:00

Ao permanecer

en completo silencio

na noite pecha

ouvo os teus susurros

insistentes

e nunha perfecta

distancia de seguridade.

Semiperdidos

como contrapuntos

executados

na tonalidade equivocada

dun cánon ao unísono,

os teus

golpes de voz

agrúpanse

písanse

e combínanse

alternando a tonicidade.

Non o esquezas:

"é tan importante a forma

coma o contido".

Só por esta vez

gustoume a maneira,

arpexiada e diatónica,

con milleiros de alteracións,

buscando aquela nota imposible,

que se infiltrou

na miña mente

para non sair xa.

Aquela sucesión

precipitándose

ao abismo...

Entre tantas verbas

mesturándose

na miña somnolencia

dei en durmir

mentres o meu corpo

voaba... Cara a escuridade.

Lembranzas agridoces

2010-05-26T21:51:00.003+02:00

Coma ave fénix, renace das súas propias cinzas. Non resulta complexo de máis cando xa tocara fondo tantas veces en tan pouco tempo. Foi unha carreira de fondo contra a súa integridade. Sinxelamente, só podía ascender, posto que seguir baixando resultaba imposible. Quizais por aquilo de "cando xa o perdeche todo, só podes gañar" ou polo cambio do punto de vista que (xa era hora) tivo. Ben por unhas cousas, ben por outras, o certo é que renaceu, cálida e sorrinte, delicada e feliz, coma nunca antes estivera. Aquela habitual escuridade permanente deixou filtrar un incipiente pero ben decidido raio a instaurarse (esta vez sí) para sempre. Rexurdiu coa lección ben aprendida. Voltou coas feridas da guerra curadas, pero visibles naquel coeur tan eivado.
Agora sabía xa a quen buscaba, ía na procura de alguén especialmente inusitado, o elixido sería aquel que fose un bo obervador.

2010-05-11T16:24:00.003+02:00

Mentres
te miro
o sangue,
integrado agora
por minúsculos anacos
de vidro,
fírenme dende dentro
das veas
e rematan
o seu percorrido
no órgano vital
máis perxudicado
intercambiándose
e afondando ben
na carne;
un peso inevitable
apodérase
da miña
caixa torácica
e impídeme
unha normal respiración;
o estómago empequenéceseme,
de súpeto,
e un mareo profundo
sacúdeme.
Púxenme a escribir
e, ao momento,
decateime:
xa non sei
escribir poesía
se non é
de amor,
xa non sei
de que falar
se non é
de ti.

2010-04-26T15:06:00.003+02:00

Ti e eu

esas dúas combinacións

imposibles

encarnizados

nunha danza experimental

sen pasos marcados

nin ritmo imposto,

nunha loita a morte

pola vida.

Voamos xuntos

cara mil puntos

xeográficos

e perdémonos

por camiños dispersos

e familiarmente descoñecidos

nunca antes explorados,

contrapostos

en forma e significado.

Sinto

as miñas pegadas

baixo a choiva,

estou calada

ata os ósos

e seméllame que

me esvaezo

no espeso ar

que trae

exóticos aromas

a regaliz negra

e treboadas musicadas,

aqueles graves

vibrando eternamente

cos que treme

o máis fondo

do meu ser.

Xa non podo

falar de ti

porque me esquecín

ata de quen era eu.

2010-04-21T15:44:00.004+02:00

A derradeira vez que a viron vestía de escuro, calzaba os seus habituais tacóns quilométricos e a máxica aura na que adoitaba envolverse tornara nunha prfunda nebulosa dunha cor inigualabel. O carmín dos seus beizos tiña unha especial intensidade aquela noite, ao igual que a absoluta negrura que enmarcaba o seu ollar, perdido nalgures, moi lonxe de onde ninguén se puidera atopar. Sostiña unha chea de poemas de amor nunha man, deixando así libre a outra para suxeitar cunha delicadeza propia de mulleres doutros tempos unha rosa negra, que deixaba un arrecendo semellante ao seu perfume habitual. O seu paso firme noutrora tornara entón nunha seguridade perdida, nun camiñar cara ningures, entre as sombras e pantasmas que habitan as noites. Aínda que ninguén o soubo, levaba posto o maior dos seus tesouros materiais: o esférico reloxo que non marcaba nin horas nin segundos, agasallo de tempos, sen dúbida, mellores. Aquela era, quizais, xunto cun vello boneco francés, a súa pertenza máis querida.

Só un velliño moi vello puido vela aquela noite : "Bela rapaza, os camiños do amor son complexos de máis cando se ten a súa idade e beleza". Ela mirouno e, sen abrir a boca sequera, o velliño puido interiorizar a fonda tristura coa que os ollos da rapaza lle falaban nun silencio místico.

Camiñando casi involuntariamente pensaba nas moreas de mañás, tardes e noites compartidas. Nas conversas de amor recíproco e ata nas escenas máis cotiás que xuntos viviran, nas mudas paisaxes que tiñan sido testemuña da súa paixón e luxuria. Aquel castelo olvidado no que se perderan unha tarde prohibida formulando desexos imposibles na húmida escuridade, en moreas de pedras agrupadas, creando altos muros que axudaban a dar unha inexistente intimidade morbosa a altas horas da noite. De súpeto, a harmoniosa melodía do móbil que só se podería corresponder cunha persoa na axenda interrompeu os seus pensamentos. Sen miralo sequera arroxou o obxecto ao río, xa non lle sería útil de agora en diante.
Endexamais soñara con ser raíña nin princesa, con todo, algún día chegara a crer nos príncipes azuis, nos contos de fadas e nas finais felices. Ela era das que cría que o primeiro amor non se olvida e que, os seguintes, non son máis que intentos para esquecer. Seguía sen crer naquilo de "O tempo todo o cura" e nin ela mesma era quen de desfacer os enleados pensamentos que semellaban terse apoderado do seu maxín indefinidamente.

A súa figura diluíase na escuridade, baixo a luz da lúa chea que tanto lle gustara noutro tempo mentres o seu rítmico andar se ía perdendo no silencio parcial da noite. Moitas veces tivera pensado na súa fin, ata cría que si un día desaparecese sin deixar rastro moi poucos serían os que a botaran en falta. Dalgunha maneira a súa propia e íntima "eu" lembráballe a algún deses personaxes característicos das novelas romanticas que tanto lera había tempo.

(...)

2010-04-05T22:13:00.002+02:00

Fai tempo
que gardei
cun agarimo extremo
os teus recordos
na caixa de música
dos meus soños incompletos,
onde se xuntan
cada día
unha morea máis
de acordes menores
e con moitos bemois.
Fai tempo
que me decatei
do poder que exerce
sobre min
o teu ollar,
inocente e apaixonado
á vez.
Souben tamén
que as nosas psiques
encaixan tan ben
coma os nosos corpos
inmersos
nunha intensidade recíproca.
Ás veces
penso
que quero ser quen
de espertar en ti
cousas nas que
ninguén reparara
endexamais.
Ser,
só por unha vez,
ese alguén tan especial...

Vivo

2010-03-10T17:53:00.003+01:00

Vivo
nunha noite
constante,
tentando crer
que nalgún momento
desta espesa eternidade
poderei divisar
un lene raio
de luz.
Vivo
por non morrer
en impulsos suicidas,
sen medo
a gañar,
pois xa
non teño máis
que perder.
Por perder
perdín ata o rumbo.
Cando viro
a cabeza
non vexo máis
que hologramas,
fugaces e efémeros,
perdidos nun parpadexo.
Vivo
de recordos
distorsionados
e emborronados
pola miña
propia tinta
e, cada día máis,
lamento saber
que algunha vez
cheguei a crer
en nós;
naquela
loita constante
a morte
onde só eu
saía perdendo.

2010-03-01T15:38:00.002+01:00

Paseniñamente
fomos alonxándonos
ata non lembrar
os nosos arrecendos.
Tentábao,
mais xa
non son quen
de falar en plural
e, pensándoo ben,
non hai motivo algún
para facelo.
Fundín
os meus medos
a miles de graos
nun mar xeado
de amargas bágoas
purpúreas;
en recordos
e fotografías
que pouco me din xa.
Lembrei
a túa calor
nunha rúa deserta
dalgunha cidade
que podería ser Viena
ou mesmo Burma,
iso tanto ten.
Separaches
os nosos camiños
en diagonais perfectas
que, segundo as matemáticas,
non se xuntan
endexamais
por moito
que se prolonguen.

Renacendo.

2010-01-26T17:06:00.004+01:00

Dende

a miña privilexiada

panorámica

observo nítidamente

a luminosa paisaxe,

tan chea de vida

coma nunca o estivera.

O sol crea luces

de cores imposibles,

o vento abanea as árbores

e as follas arremuíñanse

coma avellas enloquecidas

dun enxame incendiado.

A neve derrétese

e esvara ladeira abaixo

polas pálpebras da montaña

coma se foran bágoas medorentas.

A orxía de cores

é tan nítida

que os meus ollos

non se afán a semellante

mestura.

Poida que levara
tempo demais

a divisar interminables

tonalidades de gris.

Os paxaros falan e rin

tolos de ledicia,

buscando pequenas cousas
para facer niños.

Todo me semella

insignificante, irreal

e carente de sentido

se o comparo
coa realidade

que podo ver neste intre.

Estou na ponte

entre ti e eu

entre eu e ti

e agora sei

que xa non teño

máis que gañar.

Apostareino todo

con tal de non perder

esta man,

apostareino todo

se teño a certeza

de que ti

tamén o fas.

2010-01-15T18:29:00.003+01:00

A ti adiqueiche

os meus máis sentidos

versos.

En ti me fundín

moreas de noites

amando cada célula

do teu ser.

En ti puxen

as maiores ilusiós

que voaron e rebuliron

polo meu maxín.

Choreite

máis veces

das que poderías imaxinar

endexamais.

En ti descarguei

a miña ira

cando, quizais,

non o mereceras

ao igual que, se cadra,

fun permisiva demais

cando non debera telo sido.

En ti pensei

noites escuras e calorosas,

días fríos e claros,

horas impasibles ante o tempo

e segundos de marmóreo desacougo.

A ti acudín

coas miñas dúbidas, medos e ledicias.

Ameite

ata a saciedade,

vívida e intensamente

coma só se ama

ao amor primeiro.

Ameite

forte e doorosamente,

enxugando ata a derradeira

das miñas bágoas.

Ameite

total e perdidamente

desafiando a eternidade.

Eu ameite...

Ameite menos do que merecías

e moito menos

do que te amo agora.

Deixa

que os meus ápteros pensamentos

emprendan un voo incesante,

deixa que naden

nun mar de dores

mentres te boto en falta

co teu arrecendo

aínda baténdome

nas témporas.

Chegamos a un punto morto

ao medio de ningures

no que un só paso

en falso

podería resultar fatal.

Iso eramos nós

dous camiñantes perdidos

na fin do camiño

que se atoparon

sen máis.

Fumos como as follas do outono

que se desprenden da árbore

e caen, levemente,

a un chan húmido, frío.

Carta baleira.

2009-12-20T19:36:00.004+01:00

Consúmeste,

esgótaste,

apágaste...

Paseniña e doorosamente

cesas.

Seino

ao igual que o sabes ti

que me miras

con xesto nostálxico.

Non voltaremos ter

o teu cariño protector,

a túa man

que todo o curaba

nin o teu eterno sorriso,

ese que semella aparecer,

de súpeto,

nítido, cando viro a cabeza

e reparo en que xa non estás.

Vaste...

Alónxaste de min,

de nós.

Súmeste

en soños de néboa

e tenues luces.

Unha parte de min

abandonou o meu corpo

e marchou contigo;

sei que non voltará

endexamais.

Sinto

a túa ausencia

coma o máis letal

dos velenos

recorrendo o meu ser.

Esta noite

lembrarei

as túas nanas,

aquelas palabras

sempre oportunas,

a harmonía dos sabios consellos.

Lembrarei a dozura

do teu rostro

e aquela voz

aterciopelada

que tantas veces

me durmiu.

Case te sinto aquí

secando as miñas bágoas

con xesto preocupado

e sorríndome

con ese cariño protector.

Non volverei sentir

o ar prendado

de arrecendos doces

e salgados ao entrar

na cociña

e sentir

todo o espazo

cheo daquelas cantigas

e a tenrura das túas mans.

Voache lonxe,

moi lonxe,

para que te poidamos sentir

ben preto.

Seguirei tocando

e serán as túas mans
as que me guíen

polas frías teclas

do piano

e as plateadas chaves

do clarinete

só porque sei

o moito

que che gustaba,

cantarei en silencio

as moitas cancións

que me ensinache.

2009-12-08T12:51:00.002+01:00

A derradeira anotación

naquel, seu caderno,

foi sinxela:

"acheter un coeur" e,

no papel, dúas gotas de sangue.

Dende entón,

nada se volveu saber dela,

nin do seu perfume,

do seu sorriso,

do seu rítmico andar...

Hai quen di que agora

é outra,

que deixou a música,

que vende mistos

e que se atoparon,

abandonadas,

caixas ateigadas

de cartas de amor.

Mais eu sei que ela

anda por aí, nalgures,

coa rosa aínda na man

na busca dos anacos

que lle faltan

e ollando,

curiosa,

todos os músicos

que tocan na rúa,

botándolle a cada un

dúas moedas

e regalándolle

o maior dos sorrisos.

Voltará

co seu paso

firme e altivo.

Sei que pola noite

xa non durme

e crea

os seus propios

inexistentes soños

en poemas e t e r n o s

e relatos policromados.

Per-cátome

2009-11-26T15:14:00.005+01:00

Dinme de conta

de que a miña soidade

era total

cando o meu ouvido

era quen

de percibir os sons

dos actos involuntarios do corpo.

O rebulir do sangue polas veas

como afluentes tolos

de ríos escuros

fluindo por cumios salgados;

o cruxir das articulacións

nun rechinar estridente.

Perdinme

nesta coral cacofónica

que clamaba

o meu cénit no cadafalso;

agarda xa o cadaleito

no que o meu cadáver encolleito

repousaría.
Harmonía intrínseca
e cese de todo son.

O mundo enmudece

de súpeto

para non volver falar

endexamais.

Como te atoparías ti,

cando o teu corazón,

ao igual que o meu,

deixe de bombear substancias

de vital esencia?

Pérdome,

susurros sibilantes

axóuxeres sentimentais

e ruxerruxes triviais

amosan desexos asasinos.

Coido que Caronte

xa me está a agardar

ao outro lado

dese río pantanoso

no que habitan critaturas

escuras e fedorentas,

dese horizonte de sucesos

do que non sairei xa,

as miñas células despídense

do mundo

da vida

do ar.

2009-11-16T15:33:00.004+01:00

Como saben

os recordos?

Coido que onte

sen me decatar

estiven a roer

nunha ducia deles.

Teñen unha tosca textura

e, co contacto coa lingua,

eclosionan na saliva.

Baixan saltaríns

pola gorxa

deixando

unha doce amargura

ao seu paso

semellante a un fume negro

e espeso.

Abren camiños

estridentes e escuros

ateigados de señalizacións

incongruentes,

complexas de interpretar.

Deixan surcos ben labrados

con técnicas máis profundas

que o trépano,

imposibles de borrar;

restos

que amosan

a evidente decadencia
á que estiveron expostos.

Ti e mais eu

fomos anacos

dunha ponte
agora olvidada
e derruída

pola que ninguén pensaría

en atravesar

as turbulentas augas

que tentaban salvar.

Fomos pensamentos

que quedaron

no subconsciente

sen sair endexamais

dos soños

nesa chamada fase rem.

Pétalos escuros

de luces descoñecidas,

protagonistas dun dúo pantasma

que quizais nunca estivo aí;

notas improvisadas

dalgunha gravación

perdida

dunha loca intérprete

do jazz máis experimental.

2009-11-05T15:25:00.003+01:00

Nunha escea sórdida

de paixón acentuada

os meus sentidos recréanse

percibindo os aromas políglotas

que falan de paraxes

inhóspitas.

Insectos fráxiles voando

en agrupacións solitarias;

recreacións de castelos medievais

con diversidade permanente,

nos que aínda quedan pegadas de raíñas

e rastros de belicosidade.

Chégannos fráxiles sons

de esceas bucólicas

nas pradeiras dalgún océano

aínda por nomear.

Recuperamos a froita prohibida,

esa doce traizón

tan tentadora como cruel.

Ese sabor doce

que deixa un regusto ácido

retendo a culpabilidade.

Cociñarei as ideas

a fogo lento, paseniño...

Se cadra ata lle engado

o meu ingrediente segredo:

luxuria.

2009-10-27T15:21:00.003+01:00

Ver figuras desdebuxadas

na noite pecha

dende a fiestra.

Ouvir acordes disonantes

e escoitar a melodía

de pensamentos enleados

e superpostos,

unha escea caótica, surrealista.

Adoito ficar queda,

no enxordecedor silencio da noite;

agochada da miña "eu",

das pantasmas que recorren

o cuarto en penumbra.

Da textura da pel,

do esvarar das mans polo corpo.

Das sensacións que mundan

ao pechar os ollos...

A miña mente

viaxa imaxina experimenta.

O arrecendo a café

esperta os meus sentidos

e trae ese recordo que,

sen querelo,

andaba a buscar,

ese teu sabor, docemente amargo.

muscicalízame

2009-10-10T15:13:00.005+02:00

Susúrrame

moi baixiño

ao ouvido

os teus soños

na noite.

Faino

nun crescendo

que descenda

a un piano súbito

de maneira progresiva,

sen alterar a orde.

Dalle cor

aos meus sentidos,

fai debuxos

no ar húmido

da noite.

Descende

paseniñamente

enleándote de cando en vez

nos acordes dos meus cabelos.

Sorrí nun alegre pizzicato xoguetón.

Bícame

nun enterno

andante ad líbitum.

2009-09-17T21:27:00.003+02:00

Non me fagas
dormir soa
agora que me acostumei
á calor do teu corpo.
O teu arrecendo
segue nas miñas sabas
e nos meus sentidos.
Espero a túa chamada
na doorosa soidade
da que me fixeche escrava;
esa feliz dor
sempre presente no amor,
esa vertixe continua
e sosegada,
mal de namoramento.
Caín
mais deixa que sexa eu
a que me erga
soa
para cando ti
xa non esteas
ao meu carón.
Hoxe todos os recordos
caíron dende o balcón
do meu ático
esnaquizándose en anaquiños
e cravándose en todos os poros
do meu ser
formando xa, parte de min.

A miña música énchese de tristura,

de profundos sostidos

que me esnaquizan,

de tonalidades dilatadas

e cadenzas prolongadas, sostidas, rotas...

2009-08-07T19:17:00.002+02:00

Hai pouco
aprendín
que dous números
impares
fusiónanse
nun impar.
Acostúmome
ao teu ollar
divertido
cando che falo
de cousas lonxanas
que non consegues
imaxinar nítidamente.
Gústame ser fría
e cálida
para que
o noso
non sexa

monótono,
mecánico.
Prefiro
que fuxamos
das rutinas
e non reparar
no predecibel.
Quero durmir
así enroscadiña
no espazo do cero
do dez e medio
e sorrir
mentres lembro
o noso camiñar acompasado…

2009-06-25T14:04:00.002+02:00

Encho
o meu blog de notas
de centos de verbas
inconexas
que tentan darlle forma
á complexidade
dos meus pensamentos
enleados
coma os fíos das Parcas
que nin os propios
deuses poden alterar.
A miña paixón
é constante
como as ondas
que tanto me gustan.
Irregular,
impredecibel
pero constante…
Gústame imaxinarte
cálido, preguiceiro
e constante…
Penso melodías
para darlle son
ao noso amor.
Non quero facer disto
unha comedia romántica
é só que
ás veces
gústame imaxinar
que todo foi sinxelo
e olvidarme
da complexidade
só por unha vez.
Encántame
recorrer cun dedo
os teus beizos
e mirarte aos ollos
longamente…
Quero que fundamos
unha vez máis
as octavas das nosas voces
en efémeras composicións.
E ollar milleiros de
estrelas fugaces
na humidade da noite
mentres formulamos
o noso primeiro desexo.
Constancia...

2009-06-12T09:20:00.001+02:00

Levácheme a un recuncho

onde estar sós,
un locus amoenus
que parecía estar nalgunha
desas películas románticas
que tanto aborreces ver nos cines.
Ouvíanse os trinos dos paxaros
e a natureza en perfecta calma
en contraposición cos nosos
axitados corpos.
Gústame debuxar figuras
cos dedos
nos abrazos de amor
recíproco que enchen o meu ser.
Engaiolarme ca calidez
do teu ollar no que me perdo
cada día máis.
Detívose alí o tempo
por un anaquiño
que ben podería ter sido
o preludio dunha obra inacabada,
a Décima Sinfonía de Beethoven.
Gústame comparar o amor
con eses campos de amapolas
nos que non se ve,
e custa imaxinar,
o final.

2009-05-24T16:48:00.003+02:00

Día escuro,
sen sol,
e o ceo
ameazando treboada.
A sucesión
de poderosas ondas
está acompañada
por unha melodía
dun vello clarinete
que vai morrendo
nun compás
de melancolía sostida.
Os paxaros
crean efémeras figuras
no seu voo
emitindo sons desacougantes
en composicións contemporáneas.
E vou soa
recollendo cunchas
con fin de que
cada unha delas
me traia un recordo
teu
nunha praia
na que endexamais
estivemos.
E fun perdéndome
no precipicio
de quintas descendentes
na tonalidade menor
do meu ser.
Aproveito
que empeza a chover
e deixo esvarar
as primeiras bágoas
dunha cadencia imperfecta.

2009-05-18T17:03:00.003+02:00

Quero beber
das túas verbas
e perderme nelas.
Imaxinar un nós
e sentirte
preto de min.
Escoitar
a túa cálida voz
cun corriso nos beizos;
percibir máis
que as notas,
ouvir
os silencios
que me levan
polo teu compás.
Crear
a máis fermosa
ópera muda
e que me poñas
unha flor de loto
no cabelo.
Emborrachar
de cereixas
ata aborrecernos delas,
mentres
os nosos corpos
relaxados
deitados na herba
semellan formar parte
da paisaxe natural.
Un arrecendo
a amorodos
enche o ar
e o son dos grilos
confúndese
coas nosas respiracións
entrecortadas
mentres os vagalumes
voan arremuiñándose
no que para nós é
o último valse.

2009-04-25T15:12:00.001+02:00

Ollan a lúa
que se agocha
entre as nubes
e sae
de cando en vez
coma se estivera
xogando
ás agachadas
mentres discuten
sobre si está medio chea
ou medio valeira…
Os dous
tendidos no manto
de herba
sentíndose
e amándose

moi de vagar,

desexando
que o tempo
se detivera
indefinidamente...

El
que lle pide
que non marche
ela
que o que menos desexa
é ter que marchar.
Despídense
nun bico húmido
doce
clorofílico
con cheiro
a amorodos.

2009-04-20T15:13:00.000+02:00

Quería ser
unha desas boas amantes
que calzan tacón alto,
tinguen os beizos de carmín,
camiñan con paso decidido
e o corazón enteiro.
Quería ter esas mans expertas
que se deslizan con sabedoría,
sen dubidar…
Quería ser cisne
para unirse a el
e ter a certeza,
total e absoluta,
de que estarían xuntos
para sempre
e que se un dos dous
marchaba
o outro morrería
de pena.
Quería ser a melodía olvidada
que non se ouve por ningures
quería ser ar frío e cálido
ser soños na noite
ser pensamento
ser.

2009-04-09T15:10:00.001+02:00

E miraba
cada día
cómo a súa vida
se esgotaba
paseniño
entre soños
e esperanzas perdidas
que ninguén tería
en conta,
coma unha libélula
sen ás
que endexamais
podería voar.
Condenada
por sempre
agochando
a súa beleza,
aprendeu
a ouvir
os silencios
na total
e perpetua
escuridade.
Devecía
por sentirse libre
só por uns segundos
que quedarían
no gusto
para sempre.

2009-04-02T15:22:00.001+02:00

Que me atoparías
núa
deitada no manto
de herba e flores.
Sentindome única,

especial

en ningures.

Os teus beizos
a buscar os meus
e atoparíanse
nun húmido bico.
Sorrirías
aloumiñándome
sen ter máis nada
en conta.
Desexariámonos
coa paixón
dos namorados
que saben algo
que o mundo
descoñece.
Que me tinguirías
os beizos
cunha cereixa
e quedarían tintos
para sempre.

2009-03-21T16:48:00.007+01:00

Lembro que

unha vez

puiden imaxinar

un mundo

só para nolosdous.

Sabes que gardo

cada aloumiño

cada bico

cada verba

como o maior

dos meus tesouros.

Amarte é un desacougo

compasado...

de noites infinitas

e soños inconexos.

Inventar silenciosas

paisaxes sonoras

e compoñer

a máis fermosa

ópera muda

nesta pantomima

de paixón e indiferenza,

neste mar seco e árido.

Que falemos

e conter mil bágoas

nun sorriso

só porque a ti

non che gusta

que eu chore.

Non fai falla

que me fales

eu enténdote

cunha ollada.

Sinto dor

cromática,

íntima vanalidade,

contraposicións propias;

mais é normal
tal día

como hoxe...

2009-03-14T21:25:00.005+01:00

Foi fermoso.

Sentirme ao teu carón

entre as sabas.

Espertar cos teus aloumiños

e que digas que me estiveche a observar.

A túa calor e o meu frío,

abrir os ollos e verte tan preto de min.

Deixar esvarar a miña man

pola túa pel.

Amarte é crer

que os teus beizos

voltarán a min

noite tras noite.

É un labirinto

no que cada paso

doe e manca

e láiome en silencio

para que ti non te decates.

Ti que me tocas,

eu que tremo,

ti que me bicas

con esa paixón

sin mesura,

eu que sorrío

e devezo mil veces

e unha máis

por unha verba doce.

Ti que recorres o meu corpo

eu que me perdo neses ollos,

ti que te apoderas

dos meus beizos

e do meu corpo,

que me fas túa.

Marcharei eu

coma cada mañá

coa preguiza de abandoar

o teu corpo

e mais a dozura

do teu ollar,

no que me perdo

día e noite.

Mais non marchará

o recordo

dos días máis doces

que teño vivido

ao teu carón.

Brenda e Breixo. Capítulo III

2009-03-02T15:28:00.010+01:00

Colleu unha das flores que locían na cerdeira e colocoulla no pelo. Ela sorriu docemente, e mirouno coa tenra ollada dos namorados. Bicáronse longo... El recorreu os beizos dela co seu dedo nun fondo aloumiño; ela fixo o mesmo mais el traboulle lenemente nun dedo, riron. Voltaron bicarse. E alí estiveron durante moito tempo. Bicándose, sentíndose, aloumiñándose, fundíndose nun só. Suspiraba unha e sorría o outro. El colleulle as mans entre as súas, sorriron mentres recordaban cousas pasadas, de había dous anos... Falaron de todo e de nada, sempre o facían, todos os días.
>>Ela durmíase tendo escoitado a súa voz , esa que lle gustaba tanto, coma o último son do día.
Tiña soños con tintes de realidade, espertaba cun sorriso nos beizos imaxinando o seu corpo ao lado dela.

2009-02-23T11:51:00.003+01:00

Enfeitizácheme
ata a loucura
para despois
esnaquizarme
por dentro.
Afogácheme
uns intres antes
de chegar á riveira.
Foi coma un golpe
cando era un aloumiño
o que precisaba.
Mais sinto
que a culpábel
son eu
e que os erros
páganse caros.
Aínda que
non imaxinaba
que tanto.
Empecei a vivir
nunha inerte
e profunda
escuridade…

Onte

2009-02-22T18:39:00.004+01:00

Fermoso día, non? Fermoso polo que representa, polo vivido, polo que, quizais, quede por vivir… Tal día coma este empezamos unha viaxe por mundos descoñecidos; si, eramos pouco máis que descoñecidos. Ía ser algo esporádico, case efémero, mais despois daquilo non puidemos voltar a mirarnos igual. Poucos días despois xa non me afacía a idea de non poder mirarte en dúas semanas, con todos os seus días. Era algo novo, algo que non tiña forma algunha de poder controlar. Lembro tantas cousas, estes días sempre me fan lembrar moreas de momentos que se amontoan no meu pensamento. Falamos pouco ese día, lémbrome dun “que tal?” teu e pouco máis, en días vindeiros as conversas non se ampliaron moito, tanto tiñan as verbas, non podían decir nin unha mínima parte do que eu sentía, do que sinto.
Mentres escribo,un sentemento que non acostumo ter envólveme. Algo intenso, apaixonado, delicado, acompasado, ardente, tenro… Que co paso do tempo conseguín acostumarme a el, e poder controlalo, se é que hai maneira algunha de poder facelo, e tentar disimular que está aí. É case coma unha lene melodía que empeza nun pianísimo in crescendo… Bicos apaixonados, lenes aloumiños, intensas olladas, doces sorrisos… Pensar que ao carón de ti son capaz de calquera cousa, sentirte preto de min e que me digas, nun susurro, “quérote”; bicarte e que me biques, ver neses ollos todo o que me importa de verdade, a miña man entre as túas, o meu frío e a túa calor. Quero volver sentir esa sensación e saber que ti sempre queres estar ao meu carón.

Brenda e Breixo. Capítulo final.

2009-02-15T17:49:00.004+01:00

Ollaba o río, envolvíana moreas de sentementos: dor, baleiro, soidade, desacougo, inquetude… Un ruxe ruxe que sempre estaba na súa mente. Non volvera alí desque Breixo morrera. Decidira non ir, demasiados recordos que facían esvarar moreas e moreas de bágoas. Sentara no banco, coma tantas tardes fixera cando el estaba ao seu carón, case semellaba que aínda estaba alí, que lle collía a man entre as súas coma sempre facía, que a aloumiñaba e a bicaba, que se vía nos seus ollos, neses que a ela tanto lle gustaban. Todos os venres ían alí e sentaban no mesmo banco, coma nunha rutina que ninguén marcara. Milleiros de recordos víñanlle a mente, coma ideas desordeadas, que a facían sorrir mentres as bágoas despuntaban. Dalgunha maneira acougábaa pensar que Breixo marchara sabendo que o quería, Brenda repetíallo unha e outra vez ao día, para que sempre o lembrara. Ao buscar un kleenex, cando levantou o bolso do banco, mirou uns nomes grabados na madeira: Breixo e Brenda. Nunca antes os vira. Nese momento pareceulle coma unha despedida, un “non te olvidarei”, coma se Breixo soubese con anterioridade o que ía pasar. Lera nalgures que unha persoa non morre de todo mentres alguén se lembra dela, logo Breixo para ela non morrería endexamais. E todos os venres volvía alí e sentaba no banco; tanto tiña que fixera sol, chovese ou nevase. Alí sentada era coma se dun momento a outro Breixo fora chegar, aínda que pasaban as horas e Breixo non aparecía…

2009-02-06T18:18:00.003+01:00

Ámote.
Morrerei milleiros de veces
ao día
e revivirei
para seguir amándote.
Voltar a ti.
Entre risos e sorrisos.
Desexo…
Sentir
cómo debuxas
aloumiños
cos teus beizos
na miña pel.
A túa calor
envólveme.
Doce melodía
que non quero
deixar de ouvir.
Tremo
ao escoitar
as túas cálidas
verbas.
Esperto
sentindo a túa man
nun efémero roce.
Ámote.

2009-02-05T14:50:00.004+01:00

Recibín o Premio Dardos de: A conxurada.

"Com o Prémio Dardos reconhecem-se os valores que cada blogger, emprega ao transmitir os mesmos por culturais, éticos, literários, pessoais, etc., que, em suma, demonstram sua criatividade através do pensamento vivo que está e permanece intacto entre suas letras, entre suas palavras. Esses selos foram criados com a intenção de promover a confraternização entre os bloggers, uma forma de demonstrar carinho e reconhecimento por um trabalho que agregue valor à Web (Estrela Padeira)."

Eu envíollo a Agardandoagodot, a Raíz Verde e, como non, vólvollo á Conxurada.

2009-01-30T15:40:00.003+01:00

Variacións, capítulo final.

E alí estaba Brenda, coma se dende que a vira por derradeira vez non pasara tempo ningún. Única e vulgar, a elixida entre ninguén. Lembrando… a promesa desfeita, a doce dor, a triste ledicia, o lene aloumiño. Sorría baixo a seca chuvia cavilando, metres o vento lle removía os cabelos case con suavidade coidadosa. Tremía, eu non sabía se por friaxe ou ledicia, medo ou dor. Pasara moito tempo, pode que tempo demais. Ela seguía coma sempre. Ollos escuros, beizos dun intenso carmesí, cabelo curto, pensativa... Notou que alguén a observaba, olloume, eu olleina tamén. Nese intre as nosas miradas uníronse nunha soa, tan profunda que case semellaba irreal. Só entón puiden decatarme de que non era a de antes, non. Os seus ollos bagoentos e o seu esgotado sorriso falaban por ela, desvaecíase coma unha escrita na area que as ondas levan con elas, coma un paxariño que deixa de piar, coma se as Parcas decidiran cortar o fío…
Profundidade harmónica, cromatismo natural.

2009-01-27T17:56:00.004+01:00

Esperta.

Outro día máis cunha "X" no calendario.

Outro soño que semellou tan real coma retorcido.

Outra realidade aínda peor que o soño.

Outra hora na que non sabe se rir ou chorar.

Outras emocións contidas.

Outras ideas desbotadas.

Outros sorrisos finxidos.

Outras bágoas que piden sair.

Outro día sen sol.

Outras flores que murchan.

Outra aborrecida choiva.

Outra promesa que non se cumprirá endexamais.

Outras verbas sen senso...

2009-01-22T14:01:00.003+01:00

Variacións. Capítulo I

Brenda morrera milleiros de veces, de moitas maneiras e por cousas do máis variadas.
Estamos a falar dunha morte en sentido figurado, por suposto, este non é un relato no que os animais falan e a xente é inmortal…
A súa ambición por chegar a comberterse no que de verdade quería levouna a mudarse en repetidas ocasións, a desaparecer sen máis e comezar de novo sen deixar rastro. Para a xente que non a coñecía semellaba unha muller altiva, de forte carácter (o cal era verídico), con aires de suficiencia e unha mente valeira de todo o que non tivese que ver cas aparenzas. Os que mantiñan un estreito trato con ela sabían o afastado que estaba todo isto da realidade. Ben certo era que sempre coidaba ata o máis mínimo dos detalles ao vestir, ao peitearse, a maneira de se expresar, os xestos… E tiña, por tanto, unha imaxe aparentemente impecable. Co seus característicos beizos cor carmín e as pestanas tinguidas dun negro impenetrábel era difícil que pasara como unha máis do montón se, ao xa dito, lle sumamos a confianza nela mesma que parecía arrodeada sempre como unha presenza inalienable.
Desque Brenda residía en París a súa vida era, despois de tantas voltas, tal e como sempre desexara que fose. Un bo traballo, un piso que case semellaba un loft e unha vida do máis satisfactoria tanto no terreo social coma persoal.
[…]

Hoxe sentíase desacougada, insegura. Non sabía moi ben por qué, mais non podía evitar sentirse chea de tristura. Rebuscando nas caixas da mudanza que xa facía tempo que non tocaba atopara cousas que a fixeron pensar… Cousas que máis valía que non tivera dado con elas.
Unha moneca de trapo, canto había que non a tiña nas súas mans! Agora, nas súas mans de muller, semellaba ser tan pequena. Cantas bágoas caeran na moneca cando Brenda choraba sen parar, agochada debaixo da cama, mentres os seus pais discutían? Aínda parecía estar mollada. Lembraba tan ben todo que era coma se aínda estivese alí. Os fortes gritos do pai, os lenes lamentos da súa nai, os golpes contra as cousas da casa e o portazo… Despois do forte golpe da porta todo quedaba nun silencio interrumpido polas respiracións irregulares de Brenda e algún salouco amortiguado da súa nai. Brenda non emitía ningún son, había xa moito tempo que aprendera a chorar en silencio para non causarlle a súa nai máis dor da que xa tiña que soportar.
Brenda tentara unha e outra vez borrar todos eses recordos da súa mente e dérao feito, agochando a moneca nunha das caixas da mudanza que sempre levaba con ela, mais nunca abría. Ese día, mentres rebuscaba con tanta ansiedade o que non daba atopado, sen decatarse, abrira a caixa… E todas as emocións (sentementos, culpabilidade, impotencia…) voltaron a instalarse nela para quedarse.

[…]

2009-01-15T20:21:00.005+01:00

Comezos, propostas
historias, melodías
paisaxes, harmonías.
Déuseme por pensar
qe podiamos recrear
outro final
que onte non rematamos
que aínda seguimos alí.
As palabras envólvenme
recordo…
os teus sorrisos
o meu vestido

os milleiros de “qérote”
o teu arrecendo

as olladas furtivas.
Pero hoxe non é o dia, non.
Hoxe volvemos empezar
dende o final.
Debuxaremos xuntos
no ardente xeo do anoitecer
os agarimos que nunca foron ou
os bicos que podiamonos ter dado.
Ese lazo unido a min…
Recordalo ti?
Case semella un soño
aquela noite.
Só ti poderias debuxar
os meus pasos
que, sin mirarme sequera
sabes que dou;
coñeces cada movemento
cada son
cada pensamento
de min.
E, ao teu parecer,
eu sei o mesmo de ti.
Fronte ao lenzo branco
na miña mente
xa podo ver o resultado,
tan doce…
O tempo todo o cura din,
segues sen crer niso,
verdade?
Comezos, propostas
historias, melodías
paisaxes, harmonías.

2009-01-13T16:41:00.004+01:00

A luz vaise facendo lene, coma unha pantasma entre as sombras, a escuridade vai enchendo os espazos. Soa unha melodía que ninguén é quen de descifrar, un clarinete chía hasta desgañitarse coma gritos desesperados e graves profundos que enchen o ar, que ten un aroma pouco habitual esa noite, recorda aos cheiros do bosque, a humidade eucalíptica. Enriba da mesa hai milleiros de notas a medio debuxar… Ideas dunha nova sonata. Esa noite estivo desperta ata tarde, ouvindo mentalmente a totalidade da composición. Só as pingueiras de chuvia contra a fiestra soaban de cando en vez, por riba da melodía. Paseniñamente foi adormecendo cunha tranquilidade maís propia de cando era nena e rematabanlle de ler un conto de fadas no que case non se decataba da fin.

2009-01-08T19:15:00.005+01:00

(...)

- Hoxe é un deses días, si.

- De cales?

- Dos que os pensamentos fanme lembrar cousas que quixera olvidar.

- Hai cousas que queres olvidar?

- Hai cousas que desexaría que nunca tiveran lugar, que fosen simples compases engadidos mentalmente a unha sinfonía xa composta.

- E o bo?

- Que é o bo?

- O bo é aquilo que, ao lembralo, fai que os beizos esvaren un sorriso, que os ollos rían á vez que a boca, que unha bágoa contida saia presurosa, que todo o teu ser experimente unha sensación de calidez, de serenidade. O bo é o que non queres olvidar. Aquilo ao que sempre recorres cando as cousas non van demasiado ben.

- Ás veces sinto que o bo, co paso do tempo, trócase nalgo peor...

- Nalgo peor? Por que dis iso?

- O bo, é bo mentres todo vaia ben. O bo, é bo nese contexto. Cando hai cambios, eses cambios poden facer que un pensamento de alegría desencadee un sentemento de tristura profunda.

-É entón cando tes que deixar que a bágoa soitaria que esvaraba presurosa pero precavida antes, se multiplique. O teu rostro húmido e salgado, aínda que chorando, sorrirá porque iso, nalgún momento, foi bo. Só cando entendas iso poderás utilizar os pensamentos como medio para sentir, sentir de verdade.

(...)

Todo era tan sinxelo cando namorarse non era un problema...

- E por que vai selo?

- Namorarse en sí non é un problema, o problema é tentar respostar as preguntas que trae con él.

- Que queres dicir con iso?

- O problema do namoramento é que aparecen preguntas sin respostar e, o máis difícil é decidir si queres saber as respostas.

- As preguntas máis difíciles de respostar son as que non é fácil decidir si saber ou non a resposta.

(...)

2008-12-24T16:49:00.005+01:00

Ceas precociñadas, vidas aceleradas,
almas ben pagadas.
Onde quedaría a humanidade?
Sociedades que non entenden
máis alá do que interesa
nin amor nin amizade
só novas formas de enriquecemento.
E o que agora temos…
un planeta medio desfeito
unhas armas que de pouco serven xa
unha xente case perdida
e un mundo ben tolo.
Ceas precociñadas, vidas aceleradas,
almas ben pagadas.
Onde quedaría a humanidade?
Agora volven as vellas leis
a do máis forte
a do máis rico…
Mais ninguén é quen
de cambiar o argumento
de por punto e final
ou de pasar a páxina

porque as verbas

non serven de nada.
E agora, mentras escribo,
por fin entendo aquilo de
“pobre mundo rico…”

2008-12-16T15:34:00.005+01:00

Decátome do que son
do que fun
do que, qizais, serei.
Se cadra isto non son mais
que verbas sin senso algún
sin motivo ou finalidade.
Pero é que as veces dáseme por pensar
no que fomos, no que eramos de nenos.
Todo semellaba ser tan sinxelo antes…
Era como se vivisemos nun mundo paralelo
nun soño permanente que non remata.
Recordas aquelas tardes escuras
nas que non paraba de chover
e ti dicias, cun sorriso,
que esa canción nunca deixaría de soar?
Lémbrome de todo o que representa…
ou do que representaba antes, non sei.
Pois parece que todo calou,
que o silencio está por enriba de todo o demáis
as cousas quedaron sen cor algunha
e todo semella estar fora de lugar.
Camiño, mais vou a ningures,
dou a volta e perdo o equilibrio
paréceme que vou caer.
Pero un día, fai ben pouco,
ou pode que moito,nin o recordo xa,
a melodía voltou, para a posteridade.
O silencio é unha doce armonía e
as cores están por riba de todo o demáis.
Recordas aquelas tardes escuras
nas que non paraba de chover
e ti dicias, cun sorriso,
que esa canción nunca deixaría de soar?
Hoxe, que hai lúa chea
cando sexa noite pecha lémbrate de min
e, de súpeto, recordarás aquela canción
que ti sabes que nunca calou de todo...

2008-12-09T15:15:00.006+01:00

Remexe no seu pensamento unha e outra vez buscando algo, unha pequena cousa quizais, que se lle antolla lembrar para desfacerse, por un intre, do mundo. Pensa o impensábel e non oe máis alá dos seus pensamentos e da lene melodía dun piano e dun clarinete pouco afinado... Mergúllase nunha historia de bruxas e meigas, de fadas e deuses, de amor e traizón, de sentementos contrapostos. Non é quen de espallar as súas ideas e darlle forma ata pintar unha imaxe nítida e xoga con elas. As verbas amoréanse como grans de area nunha inmensa praia deserta, que nunca ninguén quixo pisar, ou que ninguén descubriu endexamais. A ela gústanlle as pequenas cousas: sentir o cruxir das follas secas baixo os seus pés, botar a correr pola beira do mar, ollar a lúa chea escondéndose entre as nubes, sorrir cando lle peta sin que ninguén espere que o faga, cheirar o arrecendo das flores coa chegada da primavera, ver caer os copos de neve no inverno, sentir medo na escuridade do bosque ao pensar no lobo dos contos que escoitaba con atención de cativa, mirar ás persoas que tanto quere e saber que sempre, aínda que pasen milleiros de cousas, van estar aí.

2008-12-01T15:30:00.002+01:00

Camiña entre as flores e seméllalle que retrocede no tempo, ata cando era cativa e despreocupada e corría recollendo amapolas e margaridas; cando gañaba a que máis flores collera... Aquelas ondas douradas no pelo tan cheas de vida son agora moito máis escuras, máis apagadas. Aqueles ollos cheos de soños e de asombro son agora un pouco máis maduros, un pouco máis afeitos á realidade. Xogar as agachadas converteuse en calar, estar un intre soa e darlle un pouco de forma as ideas. Aquelas cancionciñas qe cantaba por entón trocaron agora en complexas sinfonías que escoita e analiza con atención. Dalgunha maneira aínda hai cousas que non cambiaron, a cor avermellada dos seus beizos acentúase máis cun intenso carmín que, de cando en vez, recórdalle a outros tempos. Óese unha melodía tenue, que vai cobrando forza e esperta cun sorriso nostálxico daquel mundo tan pouco trivial.

Día da muller maltratada.

2008-11-25T15:06:00.003+01:00

Hoxe antóxaselle ser margarida, pequena e delicada, para mecerse co vento, mollarse coas pingueiras de chuvia qe esvaran por ela, encherse de enerxía cos raios do sol, vivir un pouco máis. Hoxe antóxaselle ser paxaro para poder, desa maneira, estender as súas ás e botar a voar, libre como endexamais o estivera, para ser o que nunca lle deixaron ser, para ser realmente ela. Antóxanlle esas cousas porque onte tivo que ser Muller, muller débil que sofre as marcas de esas mans cada día máis bruscas. Aguantou as malas palabras e as insinuacións do seu xefe, calou ante o semi-acoso do veciño, fregou ata ter as mans encarnadas… E todo iso por ter ledo a un home que xa non coñece, non era o home que ela bicaba con tanta paixón… Xa non, agora tenta compracelo para non ter tamén a cara encarnada, como ten as mans e o corpo.

2008-11-18T15:12:00.004+01:00

E foise quedando soa. Só ela e a escuridade. Non pensaba en ninguén, nin sequera nela mesma... A súa música ía enchéndose, pouco a pouco, de tristura. E foi enmudecendo. As súas verbas xa non tiñan lugar, xa non eran. Logo de tanto dano, tanta tristura, vaise consumindo, paseniñamente… Coma un paxariño afogado, qe non poderá piar endexamais porque o tempo non perdoa, non.

2008-11-18T15:08:00.003+01:00

De cando en vez gústalle sentir a area baixo os seus pés. Gústalle camiñar pola veira do mar coas primeiras luces do amencer, cando non consegue durmir. Soa, fronte a inmensidade do horizonte, síntese libre, dona da súa sorte. Camiña paseniño, consciente de toda ela, sentindo os latexos do seu corazón, tan acompasados... Imaxina unha melodía que se lle antoxa imposible de transmitir con verbas. Toma consciencia de todo o que foi. De todo o que agora é.

2008-11-01T18:16:00.002+01:00

Sentaba encol da cama e sorría, divertida, na noite pecha, ouvindo con atención a "suite número dúas". En cada piano da peza sentía o bater da choiva na ventá, que semellaba non estar cando voltaba o mezzoforte. Os pensamentos ían e viñan, paseniños ás veces, presurosos outras; como as alteracións duns acordes que esvaran nunha peza de jazz. Só a lene chama da vela, medio esgotada xa, daba un pouco de luz o cuarto. Seguía sorrindo... E cavilando en cousas que tanto tiñan xa, mentres a suite, ao igual que a vela, consumíase pouco a pouco.

2008-10-17T15:18:00.001+02:00

Ás veces non todo é o que parece ser... Ás veces esvara un sorriso polos seus beizos mentres a mente cabila unha e outra vez... Ás veces semella estar pensativa cando, en realidade, está abatida. Ás veces cre qe o mañá é incerto. Ás veces olla o pasado e pensa qe é mellor, aínda que se desfaga rápido dese pensamento. Ás veces sente compaixón de xente qe non a merece... Ou poida qe si? Ás veces non sabe moi ben cal é o camiño atinado pero tentao unha e outra vez, e ninguén é quen de persuadila. Quere darse conta por ela mesma. Tanto ten qe lle custe un pouco de cando en vez...

_______

Non somos ninguén neste mundo de xigantes.

2008-10-06T15:03:00.004+02:00

De nena...

Gustáballe ollar a choiva a través do cristal, recoller margaridas no eido, pintar cos lápis de cores. Os seus soños eran efémeros, as tormentas amedrentábana e os raios facían que tremese detrás das cortinas, cando de noite sentía medo cría que agochándose baixo a manta estaba totalmente protexida, o seu refuxio eran as meigas e fadas que habitaban no bosque, as mesmas que facían que os seus desexos se cumpriran. Tiña un libriño casi segredo onde gardaba todos os trevos de catro follas que atopaba. Agardaba todo o día esperando o momento do conto pola noite. As veces lía en segredo o capítulo seguinte e puña cara de sorpresa... Pois vivía cada historia coma se fose súa.

Agora, ao lembrar algunhas desas cousas, un sorriso esvara ata os seus beizos.

2008-10-06T14:49:00.003+02:00

Resulta curioso como, ao estar lonxe do coñecido, botamos en falta cousas nas que antes non repararamos ou, incluso, non nos gustaban.

Ao estar lonxe do coñecido os sentementos arremuíñanse, e todo o que che lembra ou che parece coñecido gústache, ou simplemente sentes nostalxia daquilo...

2008-10-04T18:35:00.002+02:00

De súpeto, o vento cesa. O ar está máis cargado, máis húmido. Os paxaros voan aturdidos.
Os cans ladran coma se algo os atormentara. As nubes amontóanse amorosas. A calor vólvese intensa, molesta. Pero todo está en perfecta calma... A calma qe precede á tempestade.

2008-10-03T15:16:00.002+02:00

Son moitas e variadas as maneiras das qe podemos reaccionar ante algo. As veces o importante non é o qe se di, senon o como se di. É algo qe debemos ter en conta e non esqecer. O poder das palabras é algo moi poderoso, aínda qe, as veces, non lle demos a importancia qe reqire. Con elas podemos ferir, conmover, engaiolar, enlear... Todo está no qe qeiramos dicir e o máis importante, en cómo o digamos.

2008-10-02T15:45:00.002+02:00

Ás veces entristece... A súa mente vai en busca de pensamentos qe cría olvidados xa e atopa cousas qe a desacougan. Lembra aqela caixa de música qe tan pouco lle gustaba cando era nena pero qe aprendeu a darlle valor co tempo, lembra a choiva baixo os seus zapatiños do 32, lembra aqelas tardes recollendo margaridas e sente nostalxia daqilo...Cando todo lle parecía tan fácil como cando arrincaba, un a un, todos os pétalos dunha flor; cando dous máis dous eran catro... E nada podía facer qe iso cambiase. Donde pintar cos dedos era algo por descubrir, donde os soños eran totalmente efímeros. Si, é certo, de cando en cando séntese triste pero, con todo, sae cun sorriso nos beizos.

2008-10-02T15:36:00.002+02:00

As nubes camiñan lentamente cos seus polvorentos pés por riba nosa mentres o sol, teimoso en mostrarse, axexa entre elas... Buscando calqer oco polo qe deixar esvarar lentamente os seus lixeiros e temerosos raios. A bruma vai deixando qe a humidade cese e o rocío de cada folla, de cada pétalo, evapórase cos primeiros raios dun sol de inverno qe pouco qenta xa... E o mundo, durmido ata agora, comeza a espertarse.