Dinme de conta

de que a miña soidade

era total

cando o meu ouvido

era quen

de percibir os sons

dos actos involuntarios do corpo.

O rebulir do sangue polas veas

como afluentes tolos

de ríos escuros

fluindo por cumios salgados;

o cruxir das articulacións

nun rechinar estridente.

Perdinme

nesta coral cacofónica

que clamaba

o meu cénit no cadafalso;

agarda xa o cadaleito

no que o meu cadáver encolleito

repousaría.
Harmonía intrínseca
e cese de todo son.

O mundo enmudece

de súpeto

para non volver falar

endexamais.

Como te atoparías ti,

cando o teu corazón,

ao igual que o meu,

deixe de bombear substancias

de vital esencia?

Pérdome,

susurros sibilantes

axóuxeres sentimentais

e ruxerruxes triviais

amosan desexos asasinos.

Coido que Caronte

xa me está a agardar

ao outro lado

dese río pantanoso

no que habitan critaturas

escuras e fedorentas,

dese horizonte de sucesos

do que non sairei xa,

as miñas células despídense

do mundo

da vida

do ar.

Como saben

os recordos?

Coido que onte

sen me decatar

estiven a roer

nunha ducia deles.

Teñen unha tosca textura

e, co contacto coa lingua,

eclosionan na saliva.

Baixan saltaríns

pola gorxa

deixando

unha doce amargura

ao seu paso

semellante a un fume negro

e espeso.

Abren camiños

estridentes e escuros

ateigados de señalizacións

incongruentes,

complexas de interpretar.

Deixan surcos ben labrados

con técnicas máis profundas

que o trépano,

imposibles de borrar;

restos

que amosan

a evidente decadencia
á que estiveron expostos.

Ti e mais eu

fomos anacos

dunha ponte
agora olvidada
e derruída

pola que ninguén pensaría

en atravesar

as turbulentas augas

que tentaban salvar.

Fomos pensamentos

que quedaron

no subconsciente

sen sair endexamais

dos soños

nesa chamada fase rem.

Pétalos escuros

de luces descoñecidas,

protagonistas dun dúo pantasma

que quizais nunca estivo aí;

notas improvisadas

dalgunha gravación

perdida

dunha loca intérprete

do jazz máis experimental.

Nunha escea sórdida

de paixón acentuada

os meus sentidos recréanse

percibindo os aromas políglotas

que falan de paraxes

inhóspitas.

Insectos fráxiles voando

en agrupacións solitarias;

recreacións de castelos medievais

con diversidade permanente,

nos que aínda quedan pegadas de raíñas

e rastros de belicosidade.

Chégannos fráxiles sons

de esceas bucólicas

nas pradeiras dalgún océano

aínda por nomear.

Recuperamos a froita prohibida,

esa doce traizón

tan tentadora como cruel.

Ese sabor doce

que deixa un regusto ácido

retendo a culpabilidade.

Cociñarei as ideas

a fogo lento, paseniño...

Se cadra ata lle engado

o meu ingrediente segredo:

luxuria.

Ver figuras desdebuxadas

na noite pecha

dende a fiestra.

Ouvir acordes disonantes

e escoitar a melodía

de pensamentos enleados

e superpostos,

unha escea caótica, surrealista.

Adoito ficar queda,

no enxordecedor silencio da noite;

agochada da miña "eu",

das pantasmas que recorren

o cuarto en penumbra.

Da textura da pel,

do esvarar das mans polo corpo.

Das sensacións que mundan

ao pechar os ollos...

A miña mente

viaxa imaxina experimenta.

O arrecendo a café

esperta os meus sentidos

e trae ese recordo que,

sen querelo,

andaba a buscar,

ese teu sabor, docemente amargo.

muscicalízame

Susúrrame

moi baixiño

ao ouvido

os teus soños

na noite.

Faino

nun crescendo

que descenda

a un piano súbito

de maneira progresiva,

sen alterar a orde.

Dalle cor

aos meus sentidos,

fai debuxos

no ar húmido

da noite.

Descende

paseniñamente

enleándote de cando en vez

nos acordes dos meus cabelos.

Sorrí nun alegre pizzicato xoguetón.

Bícame

nun enterno

andante ad líbitum.

Non me fagas
dormir soa
agora que me acostumei
á calor do teu corpo.
O teu arrecendo
segue nas miñas sabas
e nos meus sentidos.
Espero a túa chamada
na doorosa soidade
da que me fixeche escrava;
esa feliz dor
sempre presente no amor,
esa vertixe continua
e sosegada,
mal de namoramento.
Caín
mais deixa que sexa eu
a que me erga
soa
para cando ti
xa non esteas
ao meu carón.
Hoxe todos os recordos
caíron dende o balcón
do meu ático
esnaquizándose en anaquiños
e cravándose en todos os poros
do meu ser
formando xa, parte de min.

A miña música énchese de tristura,

de profundos sostidos

que me esnaquizan,

de tonalidades dilatadas

e cadenzas prolongadas, sostidas, rotas...

Hai pouco
aprendín
que dous números
impares
fusiónanse
nun impar.
Acostúmome
ao teu ollar
divertido
cando che falo
de cousas lonxanas
que non consegues
imaxinar nítidamente.
Gústame ser fría
e cálida
para que
o noso
non sexa

monótono,
mecánico.
Prefiro
que fuxamos
das rutinas
e non reparar
no predecibel.
Quero durmir
así enroscadiña
no espazo do cero
do dez e medio
e sorrir
mentres lembro
o noso camiñar acompasado…

Encho
o meu blog de notas
de centos de verbas
inconexas
que tentan darlle forma
á complexidade
dos meus pensamentos
enleados
coma os fíos das Parcas
que nin os propios
deuses poden alterar.
A miña paixón
é constante
como as ondas
que tanto me gustan.
Irregular,
impredecibel
pero constante…
Gústame imaxinarte
cálido, preguiceiro
e constante…
Penso melodías
para darlle son
ao noso amor.
Non quero facer disto
unha comedia romántica
é só que
ás veces
gústame imaxinar
que todo foi sinxelo
e olvidarme
da complexidade
só por unha vez.
Encántame
recorrer cun dedo
os teus beizos
e mirarte aos ollos
longamente…
Quero que fundamos
unha vez máis
as octavas das nosas voces
en efémeras composicións.
E ollar milleiros de
estrelas fugaces
na humidade da noite
mentres formulamos
o noso primeiro desexo.
Constancia...